
می دونی...خیلی خوبه کسی رو داشته باشی،
که براش مهم باشه لباست اتو شده باشه و کفشات برق بزنه
کسی که وقتی از راه میرسی دم در منتظرت باشه انگشتاشو فرو کنه لای موهات و زل بزنه تو چشماتو
وقتی دیر میای درو روت باز نکنه تا کلی التماس کنی می دونی ...
گاهی وقتا دلم برای دژبان های پادگان تنگ می شد
برچسب:
نویسنده: کیارش شریفی